Luik-Bastenaken-Luik, bijgenaamd La Doyenne, is de oudste wielerklassieker ter wereld. De eerste editie werd gereden in 1892 en sindsdien is het parcours door de Ardense heuvels het traditionele sluitstuk van de voorjaarsklassiekers. Samen met Milaan-San Remo, de Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix en de Ronde van Lombardije behoort het tot de vijf Monumenten van het wielrennen. De wedstrijd begint en eindigt in Luik, gaat via de Ardennen naar het keerpunt in Bastenaken en keert daarna over zo veel mogelijk beklimmingen terug. De afstand varieert per jaar, maar ligt doorgaans rond de 255 kilometer met zo’n 4300 hoogtemeters en elf officiële beklimmingen.

De eerste honderd kilometer zijn relatief vlak. Na het keerpunt in Bastenaken volgt de steile Côte de Saint-Roch in Houffalize, waarna de wedstrijd in de richting van Vielsalm trekt. Daar begint het zware werk pas echt: de Côte de Mont-le-Soie, de Wanne (2,2 km aan gemiddeld 7,5% met uitschieters tot 13%), de Stockeu (2,4 km aan gemiddeld 9,4%) en de Haute-Levée volgen elkaar in hoog tempo op. Bovenop de Stockeu staat een monument voor Eddy Merckx, de enige renner die de wedstrijd vijf keer won. Na een afdaling naar het Amblèvedal volgt de Col du Rosier, de langste beklimming van de dag met 4,5 kilometer, en daarna de iconische Côte de la Redoute: 1,6 kilometer met een gemiddeld stijgingspercentage van 9,4% en pieken tot 20%. De wedstrijd eindigt na de Côte des Forges en de Roche aux Faucons, die als laatste helling de top bereikt op dertien kilometer van de finish in het centrum van Luik.

La Redoute is de populairste kijkplek van de wedstrijd. Dagenlang voor de koers staan hier al campers geparkeerd en op racedag zijn alle plaatsen vroeg bezet. Wie de wedstrijd op een van de populaire beklimmingen wil meemaken, doet er verstandig aan vroeg te vertrekken: ongeveer een uur voor de snelste doorkomsttijd wordt het parcours afgezet voor autoverkeer. Op de rustiger hellingen is er doorgaans meer ruimte.

Wie de klassieke route zelf wil afleggen, kan de dag voor de profwedstrijd meerijden op het volledig uitgezette parcours, inclusief bevoorrading onderweg. Er zijn ook kortere routes van 155 en 81 kilometer beschikbaar die wel alle bekende beklimmingen aandoen. Het volledige parcours van 255 kilometer is meerdere keren per jaar te rijden. Het weer in het Ardense voorjaar is een onvoorspelbare factor: koude, regen en hagel zijn geen uitzondering, en de editie van april 1980 werd vrijwel volledig in de sneeuw gereden.