Namêche

Namêche is een dorp aan de linkeroever van de Maas in de provincie Namen, deelgemeente van Andenne. Het dorp telt circa 1200 inwoners en ligt tegenover de indrukwekkende Rochers de Samson, een massief van kalksteenrotsen van meer dan 80 meter hoog aan de overkant van de rivier. Als Namêche een materiaal zou zijn, dan is het steen: in de gevels van de negentiende-eeuwse huizen, in de kerktoren uit de zestiende eeuw en in de kalk- en dolomietgroeven die de belangrijkste economische activiteit van het dorp vormen.

De lokale kalksteen heeft Namêche bekendheid gegeven ver buiten de eigen gemeente. De witte steen uit de groeven van Namêche werd gebruikt bij de bouw van de Gileppedam, de kanalen van Willebroek en Charleroi, en de kerk van de heiligen Petrus en Paulus in Oostende. De kalksteengroeven zijn nog altijd actief en behoren toe aan de Lhoist-groep, de wereldleider in kalk, dolomiet en minerale oplossingen. Die groep werd geleid door Jean-Pierre Berghmans, geboren in Namêche.

Het hart van het dorp wordt gevormd door de Rue des Fermes, een straat met drie historische boerderijen uit de achttiende en negentiende eeuw die als geheel is geklasseerd als cultureel erfgoed. De Fermes du Quartier, Tonglet en Wautier zijn alle drie opgetrokken in de lokale kalksteen en geven de straat een uitzonderlijk homogeen karakter.

De kerk van Namêche, gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw-Tenhemelopneming, is een samenstel van bouwdelen uit verschillende periodes. De toren dateert uit de zestiende eeuw en is opgetrokken in kalksteen met drie niveaus, gescheiden door waterlijsten en verlicht door rondboogvensters. De rest van het gebouw werd herbouwd in 1858 in neoclassicistische stijl. Boven het portaal, dat het oudste deel van de kerk vormt, zijn inscripties bewaard.

Bijzonder in het interieur is het gotische gisant van Mélisinde de Hierges, echtgenote van Guillaume de Goumignies, kastelein van Samson, die overleed in 1255. Het beeld is een van de oudste en bijzonderste grafmonumenten in de regio. Plaatselijk staat het ook bekend als het graf van Sybille de Lusignan, zuster van Boudewijn IV, graaf van Namen en koning van Jeruzalem.

Aan de Maasoever ligt het kasteel van Namêche, een negentiende-eeuws landhuis in een park langs de rivier, vroeger eigendom van François Moncheur, minister van Openbare Werken. Moncheur liet voor zichzelf een eigen treinhalte aanleggen, zodat nationale en internationale treinen voor zijn deur konden stoppen. Die halte is nog altijd zichtbaar.

Recht tegenover het dorp, aan de overkant van de Maas, rijzen de Rochers de Samson op. Dit enorme kalksteenmassief, doorboord met grotten, torst 80 meter boven de Maas en biedt een spectaculair gezicht vanuit het dorp. De Romeinen zouden er in de vierde eeuw een versterkt kamp hebben gevestigd. In de middeleeuwen stond op de top een machtig kasteel van de graven van Namen, die de Maasvallei bewaakte van Marche-les-Dames tot Sclayn. De rots is geklasseerd als beschermd erfgoed.

Aan het einde van de Rue des Fermes staat de Chapelle Notre-Dame de la Paix, gebouwd in 1900 door mevrouw Denis-Biot. Volgens de plaatselijke overlevering bouwde ze de kapel in de hoop de vrede te herstellen in haar gezin van maar liefst acht kinderen. De kapel onderscheidt zich door haar mooie gevelbekleding in kalksteen en de grote rondboogvensters.

Vanuit het dorp vertrekken bewegwijzerde wandelroutes die omhoog klimmen langs de Rue du Chêne naar de hoger gelegen landbouwgebieden, met vergezichten over de Maasvallei en de Rochers de Samson. De klim is zwaar, maar de uitzichten lonen.