Marville ligt net over de Belgische grens in het departement Meuse (Grand Est), op korte afstand van Montmédy en Virton. Het dorp wordt vaak “cité Renaissance” genoemd, omdat een groot deel van de bebouwing in de kern uit de 16e en 17e eeuw dateert. Marville hoort geografisch bij de Lorraine/Meuse, maar ligt zo dicht tegen de Gaume aan dat het in routes door de streek vaak als vaste stop wordt meegenomen.

Marville kende een bloeiperiode toen het tot het Luxemburgse gebied en later de Spaanse Nederlanden behoorde. In die tijd vestigden zich handelaren en welgestelde families in het dorp. Dat zie je nog terug in de huizen: veel gevels hebben een duidelijke renaissancestijl, met symmetrie, natuurstenen omlijstingen en klassieke details zoals zuiltjes, frontons en rijk uitgewerkte deur- en raampartijen. Het straatbeeld wordt daardoor sterk bepaald door 16e- en 17e-eeuwse panden, waarvan een groot deel nog bewoond is.

Naast de huizen zijn er twee bezoekpunten die Marville extra interessant maken. Het eerste is de Église Saint-Nicolas, een grote kerk die boven het dorp uitsteekt. Binnen vallen vooral het Iberische orgel en de glas-in-loodramen op (onder meer werk van Jacques Grüber). Het tweede is het Cimetière Saint-Hilaire, een historisch kerkhof op de heuvel buiten de dorpskern, rond de oude kerk/kapel van Saint-Hilaire. Dit kerkhof is beschermd erfgoed en staat bekend om zijn grafsteles en het ossuarium. Een ossuarium is een bewaarplaats voor schedels en beenderen die bij herbegravingen uit oudere graven zijn gehaald. In Marville is dat ossuarium uitzonderlijk goed bewaard gebleven.

Marville is een dorp waar je het best te voet rondloopt: langs de renaissancestraat, de kerk en het kerkhof.